ΘΕΩΡΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΚΟΠΑΔΙ

 ΤΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΣΤΟΝ ΤΟΜΕΑ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΣΧΕΔΟΝ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΑ

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΑΤΟΜΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΡΩΣΤΟ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΝΩΡΙΣ ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΤΡΕΧΟΥΝ ΣΤΑ ΦΑΡΜΑΚΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΑΛΛΑΓΟΥΝ ΑΠΟ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ 

ΟΙ ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ 

ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΗΣΤΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΕΠΩΦΕΛΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΜΑΣ

ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΠΟΣΟ ΔΕΛΕΑΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΕΥΚΟΛΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ ΓΙ’ ΑΥΤΟΥΣ

ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΕΓΩ Ο ΙΔΙΟΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΕΙΔΙΚΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ ΝΑ ΠΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΛΕΠΤΟ
 ΕΙΜΑΙ ΗΔΗ 57 ΕΤΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΟΥ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ

Ιησούς από τη Ναζαρέτ... η ταινία που προσέγγισε την Αλήθεια

 Η εμφάνιση όλων των πρωταγωνιστών,πριν και μετά της συμμετοχή τους.
Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ (Jesus of Nazareth) είναι μία τηλεοπτική μίνι σειρά βρετανικής και ιταλικής παραγωγής συνολικής διάρκειας 371 λεπτών.

Ιησούς-από-τη-Ναζαρέτ                                                                                              Δημοσιεύτηκε 28 Απριλίου 2013

Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ (Jesus of Nazareth) είναι μία τηλεοπτική μίνι σειρά βρετανικής και ιταλικής παραγωγής συνολικής διάρκειας 371 λεπτών.
Θεωρείται ως η μεγαλύτερη θρησκευτική παραγωγή στην ιστορία της μικρής και της μεγάλης οθόνης, που αναφέρεται

Ο ισχυρότερος χειροποίητος ινβέρτερ από τον Μιχάλη Καλογεράκη που έκανε πάλι το θαύμα του!...

Βίντεο από τον Ιωσήφ Παπαδόπουλο

Ο επιστήμων και ο Άνθρωπος

Ο Μιχάλης Καλογεράκης είναι ο επιστήμων, μα και ο Άνθρωπος πάνω απ' όλα, που είχε αποστείλει τρείς επιστολές σε πρώην πρωθυπουργό, (παπατζή τον λένε, όνομα δεν λέμε) με ολόκληρη έκθεση, για το πώς η Ελλάδα μας μέσω της δωρεάν ενέργειας, μπορεί να γίνει πάμπλουτη, αυτόνομη και αυτάρκης, με άπειρες θέσεις εργασίας για όλους τους Έλληνες!... 
Όμως απάντηση, λογικό και αναμενόμενο ήταν να μην πάρει ποτέ, από τούτα τα πολιτικά σκιάχτρα που

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗΣ ΚΑΙ ΥΔΡΟΓΟΝΟ... ΔΩΡΕΑΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΡΟ

                              

Ο άνθρωπος που δεν είχε ανάγκη τη ΔΕΗ
(ΒΙΝΤΕΟ)

ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΠΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΠΟΔΙ ΤΟΥ ΣΕ ΒΕΝΖΙΝΑΔΙΚΟ ΚΑΙ 16 ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΤΟΥ ΕΡΘΕΙ Ο ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΕΗ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΟΥΤΕ ΤΩΡΑ ΤΟΥ ΗΡΘΕ ΤΟ... ΧΑΡΑΤΣΙ!

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ 50ΧΡΟΝΟ «ΠΟΛΥΜΗΧΑΝΟ» ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΗ ΕΡΕΥΝΗΤΗ ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗ, ΕΝΘΕΡΜΟ ΟΠΑΔΟ ΤΗΣ ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΕΓΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΣΤΙΣ ΓΟΥΡΝΕΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ «ΔΕΗ», ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣΤΗΡΙΟ ΚΑΥΣΙΜΟΥ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΟΥΣ... ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΗΡΕΣ, ΟΠΟΥ ΠΡΟΧΩΡΕΙ ΣΕ ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΥΔΡΟΓΟΝΟΥ ΚΑΙ ΟΞΥΓΟΝΟΥ.

Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗΣ, ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΟΣ-ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΣ ΣΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ, ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ ΕΠΙ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΕΧΕΙ ΠΛΗΡΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΑΙΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΗΛΙΑΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ. ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ, ΣΤΗΝ ΑΠΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΡΑΓΕΙ ΤΟ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΥΣΙΜΟ ΑΠΟ ΖΑΧΑΡΟΚΑΛΑΜΟ ΚΑΙ ΣΑΠΙΑ ΦΡΟΥΤΑ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ, ΣΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ ΜΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΤΗΡΑ ΤΗΣ ΜΗΧΑΝΗΣ ΤΟΥ, ΤΟΥ ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 25.000 ΔΩΡΕΑΝ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ.

«ΕΧΩ ΜΕΤΑΤΡΕΨΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΛΟΓΙΑ ΚΑΥΣΙΜΟΥ - ΑΕΡΑ. Η ΒΕΝΖΙΝΗ ΘΕΛΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΟΞΥΓΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΦΛΕΓΕΙ, ΕΝΩ ΤΟ ΑΛΚΟΟΛ ΠΟΛΥ ΛΙΓΟΤΕΡΟ», ΔΗΛΩΝΕΙ ΣΤΟ «ΕΘΝΟΣ» Ο ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΗΣ ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΠΡΟΣΘΕΤΟΝΤΑΣ ΟΤΙ Η ΠΑΤΕΝΤΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΟΙΝΟΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΑΠΙΑ ΦΡΟΥΤΑ ΚΑΙ ΤΗ ΖΑΧΑΡΗ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΤΗΡΑ ΤΗΣ ΜΟΤΟΣΙΚΛΕΤΑΣ ΤΟΥ. ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΜΕΙΓΜΑ, ΛΕΕΙ, ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΗ ΡΑΚΗ, 75 ΒΑΘΜΩΝ, ΚΑΙ ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΟ ΑΡΑΙΩΣΕΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΙΕΙ ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

Η ΠΑΡΑΓΩΓΗ, ΟΠΩΣ ΑΝΑΦΕΡΕΙ, ΓΙΝΕΤΑΙ «ΑΠΟ ΧΑΛΑΣΜΕΝΑ ΦΡΟΥΤΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΖΑΧΑΡΗ Η ΚΑΙ ΑΠΟ ΖΑΧΑΡΟΚΑΛΑΜΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩ. ΛΙΩΝΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΚΑΙ ΒΑΖΟΥΜΕ ΛΙΓΗ ΜΑΓΙΑ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΝΕΡΟ. ΜΕΣΑ ΣΕ ΛΙΓΑ 24ΩΡΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΤΟΙΜΟ ΚΑΥΣΙΜΟ ΓΙΑ ΑΠΟΣΤΑΞΗ ΑΛΛΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΡΙΞΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ ΣΟΔΑ, Η ΟΠΟΙΑ ΔΙΑΛΥΕΙ ΤΑ ΟΞΕΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΚΙΝΔΥΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΟΜΩΣ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΤΑΛΛΑ. ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΑΠΟΣΤΑΞΗ, Η ΟΠΟΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΑΝΑΝΕΩΣΙΜΕΣ ΠΗΓΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ. ΔΕΝ ΚΑΙΜΕ ΔΗΛΑΔΗ ΚΑΥΣΙΜΟ, ΑΛΛΑ ΑΠΛΩΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΣΣΕΥΜΑ ΑΠΟ ΤΑ ΦΩΤΟΒΟΛΤΑΪΚΑ».

ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ, ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΥ 50ΧΡΟΝΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΓΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 10 ΛΙΤΡΑ ΚΑΥΣΙΜΟΥ, ΕΝΩ ΕΓΙΝΕ ΓΝΩΣΤΟ ΟΤΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΚΑΥΣΙΜΑ ΜΠΟΡΕΙ, ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΗΧΑΝΑΚΙ, ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΣΧΕΤΙΚΗ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΤΗΡΑ ΤΟΥΣ. 

«ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΡΟΠΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΚΙΝΗΤΗΡΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΚΑΥΣΗΣ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΕΤΥΧΕ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΝΑ ΤΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΩ ΣΕ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ» ΤΟΝΙΖΕΙ... 

Ο Κ. ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗΣ ΕΧΕΙ ΕΓΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΤΟΥ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΟΥΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΗΡΕΣ, ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΤΟ ΝΕΡΟ ΠΑΡΑΓΕΙ ΡΕΥΜΑ ΚΑΙ ΘΕΡΜΑΝΣΗ

«ΟΤΑΝ ΕΧΕΙΣ ΗΛΙΟ ΝΕΡΟ ΑΕΡΑ ΕΧΕΙΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΑΠΛΟΧΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΔΥΣΚΟΛΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ ΚΙΝΗΤΡΑ ΚΑΙ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΑΣΙΝΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΑΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ» ΣΗΜΕΙΩΝΕΙ ΚΑΙ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ ΟΤΙ: 

«ΠΟΛΥ ΣΥΝΤΟΜΑ ΘΑ ΕΡΘΕΙ Η ΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΝΕΡΟ ΘΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ ΤΑ ΚΛΑΣΙΚΑ ΥΓΡΑ ΚΑΙ ΟΡΥΚΤΑ ΚΑΥΣΙΜΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ»

ΕΞΗΓΕΙ, ΜΑΛΙΣΤΑ, ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ:

«ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΕΝΟΣ ΠΟΛΥ ΑΠΟΔΟΤΙΚΟΥ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΗΡΑ ΑΠΟ ΑΝΟΞΕΙΔΩΤΟ ΧΑΛΥΒΑ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΑΣΠΑΣΕΙ ΤΟ ΝΕΡΟ ΣΤΑ ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ ΤΟΥ. ΟΤΑΝ ΛΕΜΕ ''ΑΠΟΔΟΤΙΚΟ'' ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΑΠΟΔΙΔΕΙ ΜΕ ΜΙΑ ΚΙΛΟΒΑΤΩΡΑ 200 ΛΙΤΡΑ ΑΕΡΙΟΥ ΚΑΥΣΙΜΟΥ. ΤΟ ΥΔΡΟΓΟΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ ΑΠΟΘΗΚΕΥΟΝΤΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΔΕΞΑΜΕΝΗ.

ΑΠΟ ΤΗ ΔΕΞΑΜΕΝΗ ΜΕΣΩ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΗΞΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΥΣΤΗΡΑ ΓΙΑ ΘΕΡΜΑΝΣΗ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΥΖΙΝΑ Η ΣΕ ΕΝΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Ο ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΗΡΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΣΠΑΣΕΙ ΤΟ ΝΕΡΟ ΔΙΔΕΤΑΙ ΑΠΟ ΦΩΤΟΒΟΛΤΑΪΚΑ Η ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΑ

ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΕΠΙΤΥΓΧΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΝΕΩΣΙΜΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ

ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΝΑ ΔΙΑΣΠΑΣΩ ΤΟ ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΜΟΝΩΣΩ ΤΟ ΚΑΘΑΡΟ ΥΔΡΟΓΟΝΟ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΩ ΤΑ ΠΑΝΑΚΡΙΒΑ ΕΞΩΤΙΚΑ ΦΙΛΤΡΑ ΠΑΛΛΑΔΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΗΣ Δ.Ε.Η. ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΣΤΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ

 ΑΡΚΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΑΡΙΖΕΙ ΑΠΕΙΡΗ ΔΩΡΕΑΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ Η ΥΓΡΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΞΟΥΜΕ ΥΔΡΟΓΟΝΟ ΝΑ ΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΖΕΣΤΑΝΟΥΜΕ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ!

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΤΩΡΑ ΠΑΡΑ ΜΙΑ ΔΕΞΑΜΕΝΗ ΥΨΗΛΗΣ ΠΙΕΣΗΣ ΣΑΝ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΣΣΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΠΕΤΟΥΝ ΣΤΑ ΧΩΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΡΓΑ ΣΤΟ ΦΡΑΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΕΛΕΜΗ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΟΜΠΡΕΣΕΡ ΣΑΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΓΕΜΙΖΟΥΝ ΟΙ ΔΥΤΕΣ ΤΙΣ ΦΙΑΛΕΣ ΤΟΥΣ

 ΜΕΤΑ ΘΑ ΒΡΟΥΜΕ ΕΝΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΘΑ ΤΟ ΦΟΥΛΑΡΟΥΜΕ ΚΑΘΑΡΟ ΤΣΑΜΠΑ ΥΔΡΟΓΟΝΟ ΚΑΙ ΘΑ ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ Μ' ΑΥΤΟ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!

ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΡΜΑΝΣΗ ΤΟΝ ΧΕΙΜΩΝΑ... ΞΕΧΝΑ ΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ!»

Ο Μ. ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗΣ ΚΙΝΕΙ ΤΟ ΜΗΧΑΝΑΚΙ ΤΟΥ ΜΕ ΚΑΥΣΙΜΟ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΕΙ ΑΠΟ ΖΑΧΑΡΗ, ΖΑΧΑΡΟΚΑΛΑΜΟ ΚΑΙ ΣΑΠΙΑ ΦΡΟΥΤΑ

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

Ελληνίδα στο μουσείο του Λονδίνου.

ΚΑΝΤΕ ΚΑΤΙ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΜΩΡΕ.. ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΚΑΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ  Διαβάστε την αφήγηση μιας απλής Ελληνίδας και θα καταλάβαιτε ότι δεν ψωφίσαμε ακόμη! Οι κλεφταράδες των Μουσείων Παρισίων, Βερολίνου, Λονδίνου. πρέπει καθημερινά να θυμούνται ότι ταϊζονται με τα αριστουργήματα της Ελλάδας. Πρέπει ΡΕ! Διαλύστε τους κλέφτες αν νιώθετε Έλληνες, όσο και η άγνωστη κυρία της φωτογραφίας και του υπέροχου κειμένου πιο κάτω:!

Ο κόσμος χειροκρότησε,όχι εμένα..την ΕΛΛΑΔΑ! Και

Πρώτη ευχή: δικαιοσύνη

Ημερομηνία δημοσίευσης: 30 Δεκεμβρίου 2013

«Δεν θέλω εκδίκηση, θέλω δικαιοσύνη: Nα τους πάρει το κράτος τις περιουσίες που απόκτησαν όσο είχαν αξιώματα. Kαι να τους δώσει μια σύνταξη τριακόσια ευρώ, όσα δίνουν αυτοί σήμερα σε μάς, που λιώσαμε σαράντα χρόνια στη σκληρή δουλειά».

Aυτή η φράση βγήκε από τα χείλη μιας γυναίκας που δούλεψε, από τα δεκαέξι ώς τα εξήντα της, μαγείρισσα σε δημόσιο ίδρυμα:

Ήταν άνθρωπος...

Βοήθα Χριστέ, να γίνουμε κι εμείς!... 

Καλά Χριστούγεννα... 

Με την πρώτη ματιά έβλεπε κανείς απλώς μια γριούλα. Έσερνε τα βήματά της στο χιόνι, μόνη, παρατημένη, με σκυμμένο κεφάλι. Όσοι περνούσαν από το πεζοδρόμιο της πόλης αποτραβούσαν το βλέμμα τους, για να μη θυμηθούν ότι τα βάσανα και οι πόνοι δεν σταματούν όταν γιορτάζουμε Χριστούγεννα. Ένα νέο ζευγάρι μιλούσε και γελούσε με τα χέρια γεμάτα από ψώνια και δώρα και δεν πρόσεξαν τη γριούλα. Μια μητέρα με δυο παιδιά βιάζονταν να πάνε στο σπίτι της γιαγιάς. Δεν έδωσαν προσοχή.

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ του Δ.Ιατρόπουλου

Σας παρακαλώ, τραβήξτε την κουρτίνα. Ανοίξτε τα παραθυρόφυλλα της Ιστορίας μας, να περάσει μέσα ο ήλιος. Σπάστε τις αμπάρες, κόψτε τα σκοινιά, διαρρήξτε τις μπουκαπόρτες, τινάξτε τα παλιά σκεπάσματα, φωνάξτε επιτέλους την αλήθεια, έρχονται χρόνια βαριά, έρχονται χρόνια κατακόκκινα, όχι από σημαίες και τοματοχυμούς, αλλά από αίμα.

Σας παρακαλώ, ξυπνήστε, δεν πάει άλλο, φτάνει πια, ο δρόμος τελειώνει, η πατρίδα τελειώνει, το όνειρο τελειώνει, όλα πάνε προς το τέλος, το χιόνι βρωμίστηκε από τα πατήματά τους, ο αέρας μολύνθηκε απ' την ανάσα τους, τα λόγια γίνονται σφικτήρες και πνίγουν το μυαλό, οι σκέψεις ταξιδεύουν σαν τραυματισμένες καρακάξες σ ένα άδειο τοπίο...

Σας παρακαλώ, κρατήστε όρθιες τις ιδέες, μην παραδίδεστε στις εικόνες, σταθείτε απέναντι από το ύποπτο ρεύμα, μην αφήνετε να περπατήσει στο σώμα σας το τρεμούλιασμα του πανικού, μην αποχωρείτε, μην φεύγετε, μην αραιώνετε τις γραμμές, πρέπει να είμαστε όλοι εδώ, πρέπει να γίνουμε όλοι μαζί Κάτι Μεγάλο, πρέπει και πρέπει και πρέπει...

Σας παρακαλώ, μην ξεγελάτε το θυμό σας με υποψίες συμβιβασμού, μην ανατρέπετε την αγανάκτηση σας, μην προδίδετε το πρώτο βήμα της άνοιξης, μην διστάζετε, κρατηθείτε όρθιοι, το κύμα θα περάσει, η μπόρα θα καταντήσει ψιλοβρόχι αν εμείς περάσουμε από μέσα της μ’ ένα λοστό στο βλέμμα κι ένα σκληρό χαμόγελο στο ξεραμένο στόμα μας…

Σας παρακαλώ, δεν έχετε το δικαίωμα να σταματήσετε να σκέφτεστε! Μας κοιτάζουν από το συμπαντικό θεωρείο τους οι Αγέννητοι ΄Ελληνες! Ζητάνε μια καθαρή χώρα να γεννηθούν κι ένα ζωντανό τοπίο να μεγαλώσουν. Ζητάνε μια σπίθα αγάπης να φωτίσει τον καινούργιο δρόμο τους. Αλλιώς, αν δεν τους πείσουμε, δεν θα κατεβούν, θα ορφανέψει ο τόπος μας, θα αρχίσει να σβήνεται από το χάρτη του κόσμου, μην το επιτρέψετε αυτό…

Σας παρακαλώ, δεν έχω άλλη δύναμη να φωνάξω, τόσα χρόνια, σέρνω κι εγώ την ταπεινή μου φωνή σ όλους τους τόνους, δεν έχω άλλες κοφτερές λέξεις να τινάξω στον άνεμο, να σας βρουν κατακούτελα, είμαι κι εγώ ένας από σας, φταίω για πάρα πολλά, όμως το παιδί που διανυκτερεύει μέσα μου, δεν θα γιορτάσει πια, κανείς δεν του κάνει ένα δώρο, το ίδιο κι εσείς νιώθετε το ξέρω, το βλέπετε, αρνούμαι ακόμα και να παίξω με τις λέξεις μου.
Δεν μου φτάνουν πλέον τα ποιήματα, τα λόγια μας βαρύνανε σαν τις ψυχές μας, όχι, μην αφήσουμε να κλείσει η πόρτα…

Σας παρακαλώ, μην αφήσουμε να μπει ο δικός μας θάνατος ανάμεσά μας, δικάστε τους μέσα σας πρώτα, εις θάνατον, εις θάνατον, εις θάνατον, όλοι τους, όλοι όσοι μας πούλησαν, μας πρόδωσαν, μας ξευτέλισαν, μας γονάτισαν, μας απέσυραν στις γωνιές της αγωνίας, εις θάνατον σας παρακαλώ, όλοι τους λοιπόν…

Σας παρακαλώ, δεν έχω πρόσκληση, δεν έχω πρόκληση, δεν χτυπάω κανένα κουδούνι, κανένα καμπανάκι, οι καμπάνες σιγούν σ’ όλη τη χώρα, οι ποιητές μου βουρκώνουν από τα βάθη της ιστορίας μας, οι παππούδες κι οι γιαγιάδες μας, μας τραβάνε το αυτί αυστηρά, δεν μπορεί να μην το βλέπετε, δεν μπορεί να πέσατε όλες κι όλοι, Αδελφές κι Αδελφοί μου, σε μαύρη νάρκη, σε ύπουλο ύπνο, σε βαριά αφασία, δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν να πηγαίνετε αμίλητοι με σκυφτό το κεφάλι προς το τέλος του δρόμου...

Σας παρακαλώ, μέσα σας τουλάχιστον, κρεμάστε τους, τουφεκίστε τους, κόψτε τους τις γλώσσες, πετάξτε τα κεφάλια τους στο βάραθρο, διαλύστε τα ίχνη τους στον καραβοριά…

Σας παρακαλώ, δεν έχουμε τίποτε να σώσουμε πια, παρά μόνο Εμάς. Κι αυτό είναι πάρα πολύ…

Σας παρακαλώ, ακούστε με, σας μιλά ο τελευταίος των τελευταίων ανάμεσά σας, με λόγια απλά, δίχως στολίδια, όμως η βαριά ευθύνη μας, ας βγει στον ελεύθερο αγέρα. Ο αγέρας αυτός είναι δικός μας, ακόμη… Ανεβείτε μέσα του και πετάξτε ψηλά, πιο ψηλά κι απ’ το φόβο, πιο ψηλά κι από το θάνατο...

Σας παρακαλώ, ακούστε με..

essetaihmar

Παπα Νικόλα, βίρα τις άγκυρες...

Ένα άρθρο του Ιωσήφ Παπαδόπουλου, τόσο συγκινητικό και Ανθρώπινο, που δε μπόρεσα να αγνοήσω, για να μην το συμπεριλάβω στις αναρτήσεις του ΧΑΟΥΣ........... 

Νικόλαος Γιαννάκος..... Νικόλαος Γιαννάκος..... Νικόλαος Γιαννάκος... Παπα Νικόλα μου γιατί δεν απαντάς; "Έφυγα, Ιωσήφ παιδί μου, έφυγα. Τα δίχτυα και η βάρκα με περίμεναν στο νησί, το ίδιο και το κτήμα, αλλά Εκείνος με διέταξε χθες να λύσω κάβους και να πάμε μαζί για τη μεγάλη καλάδα, και δεν κατάφερα βλέπεις να αρνηθώ..." Ηχούν αργά οι καμπάνες στα Ψαρά από χθες, μεσίστιες οι σημαίες κυματίζουν, η ολόμαυρη ράχη πενθεί κι' αυτή, καθώς τα πόδια σου δεν θα την ξαναπατήσουν. Δεν άντεξες να με περιμένεις άλλο παπα Νικόλα. Συνεχώς ανέβαλα τον ερχομό μου στο νησί, για το ταξιδιωτικό του περιοδικού, και τώρα που θα έρθω εσύ θα λείπεις... Η δική μου ολιγωρία κάνει τώρα τον πόνο μου διπλό...

Παραμιλώ απ' τη στιγμή που το έμαθα, κοιτάζω τις φωτογραφίες που βγάλαμε μαζί, το βίντεο που μας τράβηξε στο αγαπημένο σου νησί ο Κονιτσιώτης, καθώς με μάλλωνες γιατί... σου έμοιαζα, και αδυνατώ να πιστέψω ότι θα είμαι μόνος όταν φτάσω στα Ψαρά. Τα χέρια μου κοκκάλωσαν πάνω απ' το πληκτρολόγιο. Ξέχασα θαρρείς τα ελληνικά, τη σύνταξη, την ορθογραφία. Γράφω συνήθως με ευκολία περισσή, κατεβατά ολάκερα, και το ήξερες αυτό  εσύ παπα Νικόλα. Ε, να τώρα που δεν μπορώ να γράψω ούτε δύο λέξεις χωρίς να κομπιάζω, χωρίς να ειρωνεύομαι τον εαυτό μου για την ανημπόρια μου να σε κατευοδώσω όπως σου αξίζει...

"Βρε Ιωσήφ μου, κάνε πως δεν καταλαβαίνεις", με νουθετούσες την τελευταία φορά που τα λέγαμε μπροστά στο καφενεδάκι, στο λιμάνι των Ψαρών. "Συγχώρησε όσους σε πίκραναν, και άσε να σε πλησιάσουν. Μην τους κρατάς κακία". Το ένοιωθα πως κατά βάθος δεν τα πίστευες αυτά, γιατί ήσουν σαν και μένα. Το παραδεχόσουν μάλιστα και χαμογελούσες με νόημα, όποτε σου θύμιζα δικά σου "καμώματα". Χαμογελούσε η καρδιά σου, τα μάτια σου, χαμογελούσες ολόκληρος. Απόλυτος στις Αξίες σου, αγέρωχος και σκληρός απέναντι στους ποταπούς και τους "μεγάλους", όπως η ολόμαυρη ράχη που συχνά περπατούσες, απτόητος και ανυποχώρητος όταν υπερασπιζόσουν την Αλήθεια σου. 'Επρεπε όμως να τα πεις στον φίλο σου δημοσιογράφο, και του τα έλεγες με αγάπη... "Σ' αγαπώ βρε", μου έλεγες στο τέλος, "σ' αγαπώ γιατί μου μοιάζεις. Είσαι το ίδιο αγύριστο κεφάλι σαν και μένα..."

Παπα Νικόλα, θα πουν κάποιοι ότι έζησες αρκετά.  Δεν έφυγες νέος. Έφτασες τα ογδόντα δύο χρόνια. Καλά σου ήταν, θα πουν. Για μένα όμως ήταν λίγα, ελάχιστα, γιατί ήσουν πολύ νέος στην ψυχή, στα κουράγια. Δεν μπορούσες να ζήσεις άλλο τόσο μπας και σε προλάβω; Βιράρισε βιαστικά την άγκυρα ο Μάκης, δυο χρόνια πριν, και τον ζήλεψες φαίνεται, καθώς τον είδες ν' αρμενίζει στη μπουνάτσα τ' ουρανού. Τον θυμάσαι τον φίλο μου τον Μάκη, δεν τον θυμάσαι; Εκείνος ο χαμογελαστός "Βίκινγκ" ήταν, με τα ξανθά μακριά μαλλιά και τα μούσια, που πρωτογνώρισες όταν επιστρέφαμε από Κωνσταντινούπολη με το φουσκωτό και τις καπετάνισές μας, και δέσαμε να ξαποστάσουμε λίγο στον ίσκιο της ολόμαυρης ράχης, τον Οκτώβρη του 1990. Εκεί στο ντόκο σε βρήκαμε, ντυμένο με τα ράσα, να νετάρεις τα δίχτυα σου. Και μείναμε εκεί να σε κοιτάζουμε αποσβολωμένοι. Πέρασε κάμποση ώρα μέχρι να νοιώσουμε πως έπρεπε να μιλήσουμε μαζί σου. Κι' εκεί άρχισαν θαρρείς όλα...

Κάτι σ' έπιανε, το ξέρω, κάθε που ξεμπάρκαραν στο νησί οι επίσημοι και οι λιμοκοντόροι, για να φανούν απλώς, να κλέψουν καμμιά ψήφο. Κάτι σ' έπιανε, καθώς έβλεπες το ιερατείο να ασχημονεί, να υποκρίνεται, να σε κάνει να ντρέπεσαι που είσαι κι' εσύ παπάς. Σ' ευγνωμονεί το μικρό ηρωϊκό νησί του Αιγαίου, το νησί σου, που ευτύχησε να έχει τέτοιο Ιερέα, τέτοιο Άνθρωπο, τέτοιο Φίλο. Ένα σύγχρονο Παπαφλέσσα, έτοιμο ναδώσει την ψυχή του, αν χρειαστεί, για τον ιερό βράχο του Αιγαίου. Τυχερά τα παιδιά σου, τα αδέλφια σου, οι φίλοι σου, οι Ψαριανοί, που ήσουνα δικός τους. Σ' ευγνωμονεί η ακριτική και ξεχασμένη Ελλάδα, γιατί την αγάπησες και την τίμησες με την παρουσία και την παρρησία των λόγων σου.  Σ' ευχαριστώ κι' εγώ που μού έκανες την τιμή να λέω πως υπήρξα φίλος σου. Σ' ευχαριστώ, ακόμη και αν η απουσία σου μου αφήνει ένα κενό απίστευτο. Σ' ευχαριστώ γιατί με έκανες να νοιώσω πως δεν ήμουνα μόνος, πως δεν είμαστε μόνοι.

Καλό σου ταξίδι παπα Νικόλα, φίλησέ μου τον Μάκη και κράτησέ μου μια θέση στη μαρίνα του Παράδεισου να δέσω δίπλα σας...

Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Είχα την τύχη, μια απ' τις πολλές εκείνες αξέχαστες συζητήσεις που είχα με τον αείμνηστο παπα Νικόλα, να βιντεοσκοπηθεί από τον φίλο μου Νίκο Κονιτσιώτη. Ήταν τον Μάϊο του 2005, όταν σταματήσαμε στο νησί των Ψαρρών επιστρέφοντας με τα φουσκωτά  μας σκάφη απ' την Κωνσταντινούπολη. Ιδού τώρα εκείνη η συζήτηση. Του μοντάζ επιμελήθηκε ένας άλλος καλός μου φίλος, ο Γιώργος Μισετζής από τη Χίο.

 ΠΗΓΗ: ribandsea