12 Φεβ 2014

Ὁ Γκρεμιστὴς

K. Παλαμάς
Δεν είχαμε τον νου μας, και δυστυχώς μας εξαπάτησαν!…
Οι “εργολάβοι”, στους οποίους αναθέσαμε την κατασκευή του κοινωνικού οικοδομήματος που θα πορευόμαστε εμείς και οι απόγονοί μας, χρησιμοποίησαν  “ευτελή και σαθρά υλικά”, με αποτέλεσμα σήμερα να ανακαλύπτουμε ότι η κατάρρευσή του είναι αναπόφευκτη, αφού ήδη η “στέγη του μπάζει νερά”, και πολλοί (οι νεότεροι) το εγκαταλείπουν για να σωθούν, ενώ άλλοι ανησυχούν και ζητούν να το αλλάξουν ή να του βάλουν υποστυλώματα… μη θέλοντας να διανοηθούν την μόνη σωστή λύση, που δεν είναι άλλη από την ολική κατεδάφιση, (πρίν αυτό μας καταπλακώσει) το θάψιμο των μπαζών, και την από μηδενική βάση ανοικοδόμηση μιας νέας γερής κατασκευής που εμείς οι ίδιοι θα φτιάξουμε και δεν θα εμπιστευτούμε ξανά στο μέλλον τους πονηρούς “εργολάβους”!
ΟΜΩΣ…

Για να γκρεμίσει κανείς ένα ΣΑΠΙΟ οικοδόμημα, πρέπει να είναι έτοιμος, πρέπει
να ΝΟΙΩΘΕΙ ΓΡΕΜΙΣΤΗΣ.
Και ο ΓΚΡΕΜΙΣΤΗΣ  βγαίνει απ’ έξω!...
Μόνο ο βλάξ, αρχίζει το γκρέμισμα από μέσα με κίνδυνο να καταπλακωθεί.

Ὁ Γκρεμιστὴς

Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης,
ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης.

Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι.
Στοῦ μίσους τὰ μεσάνυχτα τρέμει ἑνὸς πόθου ἀστέρι.

Κι ἂν εἶμαι τῆς νυχτιᾶς βλαστός, τοῦ χαλασμοῦ πατέρας,
πάντα κοιτάζω πρὸς τὸ φῶς τὸ ἀπόμακρο τῆς μέρας.

ἐγὼ ὁ σεισμὸς ὁ ἀλύπητος, ἐγὼ κι ὁ ἀνοιχτομάτης·
τοῦ μακρεμένου ἀγναντευτής, κι ὁ κλέφτης κι ὁ ἀπελάτης*

καὶ μὲ τὸ καριοφίλι μου καὶ μὲ τ᾿ ἀπελατίκι*
τὴν πολιτεία τὴν κάνω ἐρμιά, γῆ χέρσα τὸ χωράφι.

Κάλλιο φυτρῶστε, ἀγκριαγκαθιές, καὶ κάλλιο οὐρλιάστε, λύκοι,
κάλλιο φουσκῶστε, πόταμοι καὶ κάλλιο ἀνοῖχτε τάφοι,
καί, δυναμίτη, βρόντηξε καὶ σιγοστάλαξε αἷμα,
παρὰ σὲ πύργους ἄρχοντας καὶ σὲ ναοὺς τὸ Ψέμα.

Τῶν πρωτογέννητων καιρῶν ἡ πλάση μὲ τ᾿ ἀγρίμια
ξανάρχεται. Καλῶς νὰ ῾ρθῆ. Γκρεμίζω τὴν ἀσκήμια.

Εἶμ᾿ ἕνα ἀνήμπορο παιδὶ ποὺ σκλαβωμένο τό ῾χει
τὸ δείλιασμα κι ὅλο ρωτᾷ καὶ μήτε ναὶ μήτε ὄχι
δὲν τοῦ ἀποκρίνεται κανείς, καὶ πάει κι ὅλο προσμένει
τὸ λόγο ποὺ δὲν ἔρχεται, καὶ μία ντροπὴ τὸ δένει

Μὰ τὸ τσεκοῦρι μοναχὰ στὸ χέρι σὰν κρατήσω,
καὶ τὸ τσεκοῦρι μου ψυχὴ μ᾿ ἕνα θυμὸ περίσσο.

Τάχα ποιὸς μάγος, ποιὸ στοιχειὸ τοῦ δούλεψε τ᾿ ἀτσάλι
καὶ νιώθω φλόγα τὴν καρδιὰ καὶ βράχο τὸ κεφάλι,
καὶ θέλω νὰ τραβήξω ἐμπρὸς καὶ πλατωσιὲς* ν᾿ ἀνοίξω,
καὶ μ᾿ ἕνα Ναὶ νὰ τιναχτῶ, μ᾿ ἕνα Ὄχι νὰ βροντήξω;

Καβάλα στὸ νοητάκι* μου, δὲν τρέμω σας ὅποιοι εἶστε
γκρικάω,* βγαίνει ἀπὸ μέσα του μιὰ προσταγή: Γκρεμίστε!



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου